Als je stilstaat, zie je zoveel meer                 
                                 

OVER MIJ

Wanneer wordt je leven even stilgezet en hoef je een aantal weken helemaal niets?  Wanneer komen er iedere dag mensen bij je langs om het huishouden te doen, te koken en een kopje koffie te zetten of gewoon even te kletsen? Dit overkwam mij in 2015. In verband met een ingrijpende diagnose (brca-2, een gen waarbij er een verhoogd risico bestaat op borst- en eierstokkanker, mijn moeder is in 2012 overleden aan uitgezaaide borstkanker) heb ik de moeilijke beslissing genomen om een preventieve borstamputatie met directe reconstructie uit te laten voeren. Een operatie van 13 uur.  Hierna was het doktersadvies: 6-8 weken ‘rust houden’.   

De maanden voorafgaand aan deze operatie waren juist het tegenovergestelde van rust. Allerlei tegenstrijdige gedachtes spookten rond in mijn hoofd. ' De operatie wel of niet doen, wat als …? Kortom: nerveus, gespannen en onzeker. Een hele onrustige periode in mijn leven.  Toen ik na mijn herstelperiode alles weer kon, ging ik net als voorheen verder met mijn leven. Toch bleek er iets fundamenteel veranderd te zijn: al na een paar dagen verlangde ik terug naar de rust die ik 8 weken lang had ervaren. Ik ging op zoek zoeken naar manieren om deze rust vast te houden: mindfullness, rustig aan doen, tijd voor mezelf nemen, leuke dingen doen.  Op de een of andere manier gaf dit mij niet de juiste handvatten om de rust in mijzelf en de dag te kunnen bewaren. Tótdat ik in aanraking kwam met een Benedictijnse klooster. Ik ben veel  gaan lezen over deze manier van leven, heb een klooster bezocht en ben een keer met een kloosterretraite meegegaan. Hier vond ik een bepaalde rust en eenvoud die ik zocht.  Ik las over de kunst van het beginnen, focussen en werken met aandacht, op tijd weer ophouden met mijn activiteiten, lucht in mijn dag plannen en niet meer dan één ding tegelijkertijd doen, de juiste prioriteiten stellen en van harte gehoor geven aan wat er in mijn hart leeft.  Door deze thema’s toe te passen in mijn leven, merkte ik dat ik de rust weer vond die ik die 8 weken had ervaren. 

Mijn leven ging weer verder....ik deed mijn werk als ambulant begeleider, coachte vrouwen vanuit mijn praktijk en ontmoette Frouke en Evelien waarmee ik diverse retraites organiseerde. Totdat ik wéér voor een heftige keuze kwam in 2017. Ik had een leeftijd bereikt (42 jaar) waarbij het belangrijk was om ook mijn eierstokken binnen nu en 3 jaar te laten verwijderen,  met het gevolg dat ik direct in de overgang kwam. Weer een periode van stress, onrust, angst, ziekenhuisbezoeken. Ik was de rust weer even helemaal kwijt en was bang voor wat komen ging. Inmiddels had ik, drie naar na mijn borstamputatie mijn leven weer op orde,  allerlei leuke activiteiten in mijn leven, maar mijn leven was toch weer behoorlijk vol en hectisch geworden. Ik voelde me moe en overweldigd door weer een moeilijke keuze die alleen ik kon maken. In totaal ben ik hierdoor 5 maanden in de ziektewet geweest om mij lichamelijk en mentaal op mijn operatie en de daarop  vervroegde overgang voor te kunnen bereiden. Maar bij periodes van rust, van pas op de plaats maken ga je als vanzelf nadenken, overwegen, herdefiniëren. Een periode waarin ik weer wat meer in contact kwam met hoe ik in het leven wil staan, wat belangrijk voor mij is, waar mijn energie van opraakt, maar ook waar het van oplaadt. Ik heb in deze periode een mijn creativiteit  wat meer aandacht gegeven en ik merkte dat ik, door met mijn handen te werken, uit mijn hoofd raakte. De zorgen, de keuzestress, de angsten raakte er wat door op de achtergrond en ik werd blij van wat ik maakte. De tijd vloog soms voorbij zonder dat ik er erg in had. Na mijn eierstokverwijdering (die goed is verlopen) voelde ik mij mentaal en lichamelijk weer snel opknappen. Ik vond weer hernieuwde energie en vind het heerlijk om anderen mee te nemen in de rust en de stilte. Ik heb geleerd dat zo af en toe pas op de plaats maken zorgt voor ruimte in je hoofd, overzicht over je leven en dat je op die manier beter kunt leven vanuit rust. 


Mijn fascinatie voor kloosters 

In 2015 kwam ik voor het eerst in een klooster. Ik was er nog nooit binnengeweest. Ik weet nog goed dat ik niet veel snapte van wat ik allemaal zag en hoorde. Opstaan en weer zitten, buigen en herhalende woorden en zinnen. Maar ik weet ook dat er een rust over mij kwam. Ik voelde me welkom, ik voelde me onderdeel van het klooster en de mensen die daar de dienst leiden en volgden. Ik voelde me thuis. Ik hoefde er niets te doen, alleen te kijken en te ervaren en er gebeurde vanalles in mij. Van gedachtes als; "wat doe ik hier?" en "ik snap hier niks van" tot een overweldigende vorm van in het moment zijn en het intensief genieten van alles wat ik zag, rook en deelgenoot van was. Sindsdien hebben kloosters mij niet meer losgelaten en bezoek ik geregeld een klooster. In zowel Nederland als in het buitenland. En overal voelt het voor mij als een thuiskomen. Door anderen mee te nemen naar kloosters hoop ik iets van wat ik ervaar op deze mooie plekken te kunnen overdragen op anderen. 


Opleidingen/cursussen- SPH - werkzaam